نوع مقاله : علمی-پژوهشی
نویسنده
دانشیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
چکیده
در بحران کووید-۱۹، دورههای برخط به عنوان شیوه اصلی آموزش برای اکثر دانشگاههای ایران بدل شدند. این مطالعه به بررسی رابطه بین آمادگی دانشجویان برای یادگیری برخط و رضایت آنان از یادگیری برخط در دانشگاه الزهرا در این دوره پرداخته است. از پرسشنامه برخط برای جمعآوری دادهها از ۱۲۰ دانشجو استفاده شد. دادههای جمعآوریشده با استفاده از روشهای آماری توصیفی و استنباطی تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که اکثر دانشجویان برای فعالیتهای یادگیری برخط خود به تلفنهای هوشمند متکی هستند. علاوه بر این، مشخص شد که آمادگی کلی آنان برای یادگیری برخط و رضایت از این تجربه هر دو در سطح متوسط قرار دارند. بیشترین سهم در آمادگی دانشجویان به دلیل آمادگی فناورانه آنان بود. علاوه بر این، بزرگترین چالش، کنترل یادگیرنده بود. یافتههای تحلیل همبستگی نشان دهنده رابطه معنادار بین ابعاد آمادگی یادگیری برخط و سطوح رضایت از یادگیری برخط بود. تحلیل مدل معادلات ساختاری، همبستگی قوی بین آمادگی کلی برای یادگیری برخط و رضایت از تجربه کلی یادگیری برخط را نشان داد. در نهایت، کنترل یادگیرنده به عنوان قویترین پیشبینیکننده رضایت از یادگیری برخط بود و ۳۲ درصد از واریانس را تشکیل داد. در مقابل، عواملی مانند یادگیری خودهدایت شده، خودکارآمدی ارتباط برخط، آمادگی فناوری و انگیزه در آموزش، رضایت از یادگیری برخط را پیشبینی نکردند. این تحقیق میتواند به تصمیمگیرندگان در تشخیص اهمیت افزایش تجربیات دانشجویان و درک چگونگی تأثیر شایستگیهای مختلف دانشجویان بر نتایجی مانند رضایت از یادگیری برخط کمک کند.
کلیدواژهها
)